Hep birlikte bir “yol”daydık. Beraber olduğum bu insanların, bir yandan zaaf ve yürekli yanlarını fark ediyor, diğer yandan ortak amaçlar adına el ele sürüklendiğimiz ve mevcut dünyanın “pisliklerini” yıkayacağına inandığımız bir nehirde adeta hep birlikte yüzüyorduk. Akıntının fazla olduğu yerlerde zaman zaman kontrolü kaybetsek de, bu suların dışında geleceğin ve güzelliklerin var olmayacağına inanıyorduk. Bu sularda, önümüzde bizi bekleyen sivri kayalar vardı ve akıntıya kapılıp yüksek bir şelaleden düşmek belki kaçınılmazdı ama ancak tüm bu çaba ve kayıplardan sonra varabileceğimiz temiz ve durgun sularda gerçekten birlikte "kulaç atmanın” ve “yüzmenin" tadına varacaktık...
Asuman Aray - Yolda bir karanfil-
Sayfa:102
Sayfa:102
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder