...
Bir köşede merakla etrafı ve olup biteni izlemeyi sürdürüyorum Bunca insan, birbirlerini yıllardır tanıyor gibiydi. Ben bir kenarda kalabalığın coşku ve telaşına kendimi kaptırmış, bu gencecik insanlara, bu ortak tutku ve heyecana şaşkınlık ve gıpta ile bakıyorum.
Kalabalıklar, alanın etrafında, adeta omuz omuza kümelenip, yüksek sesle sürekli bir şeyler tartışıp konuşuyorlar. Bazen, aralarındaki birinin sesi diğerlerini bastırıyor, o zaman dikkatle onu dinliyorlar, kimi zaman birinin gözlerinde beliren telaş ve endişeyi, bir diğerinin el şakası veya gülüşü hemencecik yok ediveriyordu.,
Bu eski ve görmüş geçirmiş binanın korunaklı gölgesinde olup bitenler uykuda apansız beliren güzel bir düş gibi çıkıvermişti karşıma. Gecenin koyu, rayihalı ve yer yer loş karanlığında ışıl ışıl gözleriyle gezinen bu gençler ateş böceklerini anımsatmıştı o an bana. Gözlerinden süzülen ışık demetleriyle, sadece kendi aralarında ve yalnız birbirlerinin anladığı bir dilde konuşup, anlaşıyor gibiydiler. Sadece onlar, kendilerindeki o bitip tükenmez ışığın kaynağıyla şimdiye dek değişmez sanılan o köhne karanlığı deliyor ve sadece o pırıltılardaki sihirli güç ve inanç, bu eski bina ve bu yorgun meydanı apansız böyle ışıl ışıl bir umuda, topyekûn bir çığlığa dönüştürmeyi başarabiliyordu.
Asuman Aray -Yolda bir karanfil- Sayfa: 22
________________________________________________________________________
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder